Popiół na głowie to symbol
W Środę Popielcową do księży posypujących głowy popiołem ustawiały się kolejki. Niektórzy złośliwie mówią, że ta kościelna tradycja – zresztą bardzo stara, bo sięgająca początku XI wieku – tak mocno jest w Polsce zakorzeniona, iż stała się u nas czymś w rodzaju dodatkowego ósmego sakramentu.
Jestem daleki od tego, by się z przyjmujących posypanie popiołem śmiać. Przede wszystkim jednak sobie przypominam, że musimy sobie jako chrześcijanie uświadamiać, co ten gest oznacza i pilnować się, żeby nie był pusty. Popiół na głowie jest symbolem. A nie istotą nawrócenia.
Niektórzy gotowi narzekać na to, że żyjemy w świecie, w którym więcej jest zrozumienia i akceptacji dla rozmaitych diet, programów żywieniowych i sportowych działań odchudzających niż dla motywowanego religijnie postu. Chociaż w jednych i drugich praktykach zewnętrznie chodzi o rzeczy bardzo podobne. Na przykład rezygnację z mięsa, ze słodyczy, z picia alkoholu itp. Tyle że narzekanie wiele nie da. Lepiej skupić się na odkrywaniu – właśnie w wielkim poście – sensu postu.
Refleksja na sobą i zmianą życia
Z pewnością nieprzypadkowo Kościół słowo post wymienia zazwyczaj jednym tchem z modlitwą i jałmużną. Wszystkie dobrze służą wielkopostnemu nawróceniu, czyli refleksji nad sobą i zmianie życia. Modlitwa porządkuje relacje z Bogiem, jałmużna z innymi ludźmi, post ze światem materii.
Przy czym granice między nimi nie są i chyba nie powinny być nieprzepuszczalne. Dlatego też może warto sobie przypomnieć bardzo dawną, a trochę zapomnianą praktykę. Kiedy w ramach postu rezygnowało się z lepszego jedzenia czy napitku, czegoś, co lubimy, ale zaoszczędzone w ten sposób pieniądze nie zostawały w portfelu czy na koncie poszczącego. Ale były przeznaczane dla ludzi w potrzebie. Ponieważ tych zawsze mamy w zasięgu wzroku i serca. A nawet jeśli nie znamy takich ludzi w sąsiedztwie, o pomoc krzyczą dziś wielkim głosem ofiary trzęsienia ziemi w Turcji i Syrii.
Postem może być także zmniejszenie liczby godzin spędzanych przed ekranem telewizora lub Internetu. Szczególnie gdy na co dzień jest tych godzin dużo. Ale i tu nie chodzi o rezygnację dla rezygnacji. Tylko o ofiarowanie tego czasu komuś, kogo zaniedbaliśmy, od domowników począwszy.
***
Odważne komentarze, unikalna publicystyka, pasjonujące reportaże i rozmowy – czytaj w najnowszym numerze tygodnika „Opolska”. Do kupienia w punktach sprzedaży prasy w regionie oraz w formie e-wydania.
