Dzień przed Wigilią właśnie te rozłożone ręce trochę mnie niepokoją. Naśladujemy ten gest? Często tak. W adwencie roiło się – jak co roku – od dobroczynnych akcji. Wielu z nas pewnie skorzystało z okazji zrobienia czegoś dobrego. Ale to nie wszystko. Chętnie mówimy o rodzinności i intymności świąt Bożego Narodzenia. W pierwsze święto się nie odwiedzamy. Pusty talerz w Wigilię jest prawie zawsze tylko rekwizytem. Mam 60 lat i nie pamiętam, by ktoś zadzwonił kiedykolwiek do drzwi i o to miejsce przy pustym talerzu poprosił.
Boże Narodzenie. Rozejrzyjmy się wokół siebie
I w tym czekaniu na dzwonek jest chyba część problemu. Może – do Wigilii jeszcze kilkanaście godzin – warto samemu rozłożyć ręce w zapraszającym geście. I jeszcze otworzyć oczy. Może wypatrzymy samotną ciocię, u której nie byliśmy dawno. A może sąsiadkę, która nikogo w pobliżu nie ma… I bez naszego gestu dobrej woli będzie się dzieliła opłatkiem co najwyżej z psem lub kotem. A dobrym słowem już z nikim. Nie moralizuję. Mówię to najpierw i przede wszystkim do siebie.
A może przydałoby się jeszcze jedno otwarcie rąk. Na to, co jest treścią Bożego Narodzenia. Nie tylko w sferze wiary. Także w przestrzeni uczuć. Jak pisał poeta?
Właśnie ojciec kiwa na matkę,/ że już wzeszła Gwiazdka na niebie, /że czas się dzielić opłatkiem, / więc wszyscy podchodzą do siebie / i serca drżą uroczyście, / jak na drzewie przy liściach liście. / Jest cicho. Choinka płonie. Może się to komuś wyda sentymentalne. Ale chciałbym tego sentymentu bronić. Przede wszystkim przed oceanem komercji. Rozumiem przez nią nie tylko i nie przede wszystkim pieniądze wydawane na mądrzejsze i głupsze zakupy.
Raczej takie postawy, które nam kazały słuchać kolęd jeszcze przed adwentem. Ale tylko 4-5 najpopularniejszych, żeby nam do pasterki kompletnie spowszedniały. A może zbrzydły. I które każą ładować lodówkę zapasami jedzenia, które – to jeszcze pół biedy – będziemy pochłaniać aż do sylwestra, albo – to już zgroza – wylądują w kuble na bio. Mam świadomość, że świętowanie mniej powierzchowne jest dziś w Europie nadludzkim wysiłkiem. Ale może warto go podjąć na te święta, które nam przypominają, że Bóg – nie przestając być sobą – stał się jednym z nas.
Czytaj też: Pasterki w języku niemieckim. Sprawdź, gdzie ich szukać
***
Odważne komentarze, unikalna publicystyka, pasjonujące reportaże i rozmowy – czytaj w najnowszym numerze tygodnika „O!Polska”. Do kupienia w punktach sprzedaży prasy w regionie oraz w formie e-wydania.




